Nauka i duchowość mówią to samo, tylko innymi słowami: obserwator zmienia to, co obserwuje. A Ty jesteś swoim własnym obserwatorem.
Jeden z najbardziej fascynujących eksperymentów w historii fizyki — eksperyment z podwójną szczeliną — pokazał coś rewolucyjnego: elektron zachowuje się inaczej, gdy jest obserwowany, niż gdy nie jest. Samo patrzenie zmienia rzeczywistość.
Dla fizyków to problem kwantowy. Dla mnie — jako osoby od lat towarzyszącej ludziom w zmianach — to metafora naszego życia. To, jak patrzysz na swoją sytuację, dosłownie zmienia tę sytuację. Nie w magicznym sensie. W bardzo konkretnym, neurologicznym, emocjonalnym sensie.
Jeśli patrzysz na swoje bezrobocie jak na klęskę — działasz z miejsca klęski. Jeśli patrzysz na nie jak na przerwę, w której możesz wreszcie zobaczyć siebie — działasz z miejsca siły. To nie jest pozytywne myślenie. To fizyka.
Interesuje mnie prawda o ludziach i świecie — ta, której nie ma w telewizji. Widzę coraz wyraźniej, że granica między nauką a duchowością jest znacznie cieńsza, niż nas uczono. Że pojęcia takie jak intencja, energia, uważność mają swoje naukowe odbicie.
Na naszych warsztatach i konsultacjach nie narzucamy żadnej filozofii. Ale lubimy otwierać te drzwi — dla tych, którzy są gotowi zajrzeć.