Każda kultura, każda epoka, każda religia — wszystkie miały jedno wspólne: ogień jako symbol obecności, sacrum i nadziei.
Zanim były żarówki, zanim były ekrany, zanim był internet — był ogień. Ludzie gromadzili się przy nim. Rozmawiali. Opowiadali historie. Leczyli rany. Planowali przyszłość.
Świeca to ogień udomowiony.
Przyniesiony do salonu, na biurko, na stół przy którym piszesz w dzienniku albo rozmawiasz z kimś bliskim. Jest w niej coś archaicznego — coś, co rezonuje z naszym najgłębszym instynktem zbierania się w ciepłym, bezpiecznym miejscu.
Kiedy zapalasz świecę — mówisz swojemu ciału i umysłowi: ta chwila jest inna. Ta chwila jest moja. To jest akt intencji. I to jest silniejsze, niż myślisz.
Dlatego świeca jest w sercu wszystkiego, co robimy w Fundacji. Nie jako dekoracja. Jako symbol. Szukamy z nią. I przy niej — znajdujemy.
Dzisiaj wieczorem zapal świecę. Usiądź. Oddech. I posłuchaj, co masz sobie do powiedzenia.