Straciłam pracę. I po raz pierwszy poczułam, że jestem wolna.

Utrata pracy to jeden z największych kryzysów w dorosłym życiu. Ale bywa też — dla tych, którzy odważą się to dostrzec — początkiem najważniejszej wolności.

Znam to z obu stron biurka. Jako pracownik urzędu pracy widziałam setki ludzi, którzy wchodzili do kolejki z opuszczoną głową. Widziałam też jednak tych, którzy po kilku miesiącach wychodzili z czymś: czasem wyraźnym obrazem samych siebie, a czasem nadzieją, że nowa praca to szansa.

Społeczeństwo nauczyło nas utożsamiać pracę z tożsamością. Mówimy: „jestem księgową”, „jestem kierownikiem”, „jestem sprzedawcą”. A kiedy pracy brakuje, nagle przestajemy wiedzieć, kim jesteśmy. To kłamstwo, które boli najmocniej, zanim zorientujemy się, że… to tylko etykietka.

Kim jesteś, kiedy nikt Cię nie obserwuje? Kim jesteś bez stanowiska, pieczątki i listy obowiązków?

To pytanie, które warto sobie zadać — i warto mieć kogoś, kto wysłucha odpowiedzi bez oceniania. W Fundacji Ze Świecą Szukać tworzymy przestrzeń właśnie na takie rozmowy. Nie po to, by jak najszybciej „wrzucić” Cię z powrotem w tryby rynku pracy. Naszym celem jest, abyś wyszła z tego okresu z większą świadomością, niż miałaś na wejściu.

Utrata pracy to nie utrata siebie. To moment, w którym możesz siebie wreszcie odnaleźć.

Jeśli jesteś teraz w tym miejscu — napisz do nas. Zapal świecę. I porozmawiajmy.

Udostępnij wpis:

Podobne wpisy