Między jednym życiem a drugim — o tym, co się dzieje w środku zmiany

Zmiana życiowa rzadko wygląda jak triumfalny wjazd na białym koniu. Częściej przypomina noc w nieznanym mieście — bez mapy, bez pewności, z jedną małą latarką w ręku.

Psychologowie nazywają to „stanem liminalnym” — od łacińskiego limen, czyli próg. Jesteś już za drzwiami, które się zamknęły. Ale jeszcze nie otworzyły się nowe. I w tej przestrzeni „pomiędzy” — nie wiesz, kim jesteś.

To jest normalny i potrzebny etap. Ale mało kto mówi nam o tym wprost. Zamiast tego słyszymy: „Weź się w garść”, „Działaj”, „Znajdź pracę”, „Bądź wdzięczna za to, co masz”. I milkniemy — bo przecież nie chcemy być słabymi.

Chcę Ci powiedzieć coś innego: nie musisz wiedzieć, dokąd idziesz, żeby iść. Nie musisz stać w ciemności sama.

Przez lata w urzędzie pracy i przez wszystkie organizacje pozarządowe, przy których pomagałam — nauczyłam się jednego: ludzie nie potrzebują gotowych rozwiązań tak bardzo, jak potrzebują kogoś, kto usiądzie obok i powie: „Rozumiem. To musi być trudne. Opowiedz mi więcej.”

To właśnie robimy w Fundacji Ze Świecą Szukać. Siadamy. Słuchamy. I razem zapalamy choć jedno światło.

Udostępnij wpis:

Podobne wpisy